46 jaar Randmeerconcerten - persoonlijke concertindrukken
Randmeerconcerten
klinken als muziek in uw oren
Recensies
© Randmeerconcerten 2019/2020 seizoen 46
Recensie Randmeerconcert 26 januari 2020 Hobo en gitaar in Metamorfoses 3 in Harderwijk De combinatie hobo en gitaar. Dat lag er op het schaaltje van de Randmeerconcerten dat we voorgeschoteld kregen op zondagmiddag 26 januari in de Catharinakerk in Harderwijk. Iedere muziekliefhebber kent natuurlijk de klankzoetheid van de hobo, maar losgetrokken van het orkest en in een bijzondere combinatie met de gitaar, horen we in deze geconcentreerde vorm ook alle uithoeken van dit veelzijdige instrument. Daar gaf het programma met veel hedendaagse componisten ook alle gelegenheid voor maar zeker ook de vertolker van al dat moois. Pauline Oostenrijk, zij haalt, met zoveel gevoel spelend, werkelijk alle karakters uit het instrument. Dan weer klinken de passages zacht en lief omdat de hobo in een bewerkte partituur vaak de rol van zanger aanneemt, dan weer virtuoos en met vuur, soms bijna snerpend in weer een andere rol. En dan de gitaar, alleen al bij het stemmen vermorzelt Enno Voorhorst mijn klankinschatting als hij mij bij z’n opgang met z’n bescheiden gitaar passeert. Wat een diepte! En als het spel dan begint, laat hij ons huiveren met prachtige volle klanken. De rol van begeleider en solist wisselt hij zo soepel af en daarbij toont hij op bescheiden wijze de baas te zijn over tempo, gelijkmatigheid en tokkelkracht. En daarover gesproken, de gitaar had wat mij betreft een tikje luider mogen klinken maar dat kan heel erg met mijn positie ofwel de ruimte te maken hebben. Stenen en plavuizen hebben zo hun eigen weerkaatsingswet ten opzichte van blaas- of snaarklanken. In ieder geval liet die ruimte mij wel met een verliefd gevoel voor de hobo, de gitaar en z’n spelers achter. Gerrit van der Heide, januari 2020