46 jaar Randmeerconcerten - persoonlijke concertindrukken
Randmeerconcerten
klinken als muziek in uw oren
Recensies
© Randmeerconcerten 2019/2020 seizoen 46
Recensie Randmeerconcert 5 januari 2020 Tangokwintet Grupo del Sur met Valeria Mignaco sopraan ‘Als een waanzinnige acrobaat zal ik springen over de afgrond van je decolleté, tot ik voel dat ik je hart gek van vrijheid heb gemaakt’. Niet slecht om het jaar 2020 in de sfeer van deze woorden tijdens het nieuwjaarsconcert van de Randmeerconcerten in Nunspeet te beginnen. Het zijn tekstregels van Horacio Ferrer die, op muziek gezet door tangocomponist Astor Piazolla, de hoofdmoot van deze luistertangomiddag vormden. Het geweldige tangokwintet Grupo del Sur gaf acte de présence met solozangeres Valeria Mignaco en zij deden dat fantastisch. Zij lieten de lucht in de zaal op muzikaal vakkundige manier sensueel trillen waarbij de instrumentale stukken minstens zoveel zeggingskracht hadden als de prachtig gezongen liederen. Het ensemble bestond uit gitaar, piano, bas, bandoneon en viool. Net als bij Chopin (maar dan in een heel andere categorie) treurt de tango vaak feestelijk. Het treurige zit ’m in het gemis van een onbereikbare of onvindbare vrouw en een andere keer in het gemis van een familielid in Europa. Alles begint natuurlijk met de composities van Astor Piazzolla die, dikwijls op teksten van Ferrer, dat gevoel van onvolledigheid en gemis tot uitdrukking brengen. Ik begrijp de emoties van Maxima bij Adiós Nonino wel want ik ken geen instrument dat een zo dramatische dubbelrol van lotswens en lotsbestemming in één klank kan wegzetten als de viool en de bandoneon. En in combinatie raken zij helemaal een oergevoel bij ons in de diepte. Ze confronteren ons ook met een gemis, dat is het moment dat we de zaal uitstappen. Gerrit van der Heide januari 2020