46 jaar Randmeerconcerten - persoonlijke concertindrukken
Randmeerconcerten
klinken als muziek in uw oren
Recensies
© Randmeerconcerten 2019/2020 seizoen 46
Recensie Randmeerconcert 24 november 2019 Frank van den Brink klarinet en Jaap Kooi piano in de Verbeelding in Zeewolde Verbeelding en werkelijkheid Ook voor de recensent is het een keer een thuiswedstrijd. Dat was in dit geval Zeewolde. In ‘de Verbeelding’ is het op zondagmiddag 14:30 de beurt aan een klarinet en een piano. De akoestiek in dit artistieke gebouw bewijst iedere keer weer over een prettige neutraliteit te beschikken, die het midden houdt tussen een overdadige kerkgalm en een met eierdoosjes gevulde geluidsstudio. We voelen ons al bij de eerste tonen van dit gelegenheidsduo opgenomen in een sfeer van professionaliteit. Naast hun technische perfectie produceren Frank van den Brink (klarinet) en Jaap Kooi (piano) een prachtig muzikaal geluid en vooral ook: een samenklinkend geluid. In die samenklank horen we een uitgerold verhaal, we horen melodische virtuositeit, we horen leiden en begeleiden, klimmen en dalen, fluisteren en commanderen en vooral, als er Schumann gespeeld wordt, horen we … zingen. Mozart zei het al: van alle instrumenten benadert de klarinet het meest de menselijke stem. Hij zal overigens wel een vrouwenstem bedoeld hebben. Sinds de sterke verbetering van de klarinet in kwaliteit en Mozarts gecharmeerdheid van dat instrument zijn er veel componisten op de klarinet en zijn beminnelijke symbiose met de vleugel losgegaan. De programmeurs van de Randmeerconcerten hebben daar weer eens in samenhang met de uitvoerenden een prachtig boeket van geplukt. Met Von Weber, Schumann, Brahms, Debussy en Poulenc werden we weer op prachtige kamermuziek getrakteerd. Je zou het een stadion vol muziekliefhebbers gunnen deze kamermuziek van zo’n hoog gehalte te beluisteren. De realiteit is anders; er komt een selecte groep liefhebbers op af. Jammer toch dat zoiets moois niet de aantrekkingskracht op tientallen muziek liefhebbende jongeren heeft. Wij luisterden naar Debussy en ik verbeeldde me dat Debussy ons mee aan de hand nam in de tuin van Claude Monet. Dromerig tevens schertsend virtuoos. We horen Poulenc, die volgens de toelichting van Jaap Kooi, zowel monnik als kwajongen is genoemd en deze twee titels redelijk waar maakt in een prachtige uitgevoerde sonate. Tenslotte pakt de klarinettist zijn iets langere A-klarinet om ons in de muziek van de razend moeilijke sonate van Brahms met de voortreffelijk spelende pianist te drenken. Toen het 16.30 was stonden we weer in de werkelijkheid van alle dag. Het was weer genieten. Gerrit van der Heide november 2019